ARALIK MEKTUBU

5.12.17


Yaş almanın yadsınamaz bir güzelliği var. Karşılaştıklarını daha güzel sindiriyorsun. Okuduklarınının anlamı derinleşiyor. Düşüncelerinle baş edebiliyorsun. Dönüştürebiliyorsun. Yoldaki çukurlara daha az düşüyorsun. Düşünce daha çabuk toparlanıyorsun. Umursamamayı öğreniyorsun. Önceliklerin, sevme şeklin, baş etme yöntemlerin, yardım eden ellerin değişiyor. Kusurlarını, zaaflarını kabul ediyorsun.

Kendini fark ediyorsun. İçindeki düzensiz ses karmaşan, parçanın içinde güzel eriyor. Hatta parçanın tadı, vazgeçilmezi oluyor bu kakofoni. Eskiden kaçardın bu karmaşadan, onları düzene sokmaya çalışmakla bir ömür geçti. Şimdi yağlı boya tablolarının ilhamı.

Derinliğin, yüzeyin ve arasındaki tüm tonlar senin.  Adlandırmaya çalışmıyorsun. Sözlükte karşılıklarını aramıyorsun. Biliyorsun ki duyguların milyonlarca tonu var. Adlandıramadığın renkler vardır ya, onun gibi isimsiz hepsi. Biraz uğraşarak tanımlamaya çalışabilirsin. Öfkeden daha açık bir renk, biraz kabullenilmişlik var içinde, çok hafif. Ya da  içine kapanıklığın bir tonu var mesela, sakinlik ve yalnızlıkla karışmış.

Nasıl hissediyorsun kendini? -Ara bir tonda. Anlatması çok zor.

Kendinle barışıyorsun. Olduğun kişi, büyük bir törenle, geçmişte olduğun tüm kişilikleri, ve olamadıklarını kucaklıyor. Bu aynı zamanda bağımsızlığının yıl dönümü. Her histen, kendinden, her halinden kurtuluşunun.

Bir konuşma yapmak ister misin? -Şey ben, hepinize teşekkür ederim geldiğiniz için.

Sonuç olarak günler kısalıyor, evren genişliyor,  hava daha erken kararıyor. Melankoli daha erken hissettiriyor kendini. Gün, onu yakalayamadan bitiyor hissini daha erken veriyor. Yine de hafif bir geçiş. Işık yakmamaya direniyorsun. Harfleri hala seçebildiğin sürece gün ışığın gitmiyor. Duruyorsun, duruyorsun, oturuyorsun, okuyorsun, hayaller kuruyorsun, denizi izliyorsun, kendini dinliyorsun ve kısa ama sert bir ses yankılanıyor. Işığını yakıyorsun. Geceyi kabulleniyorsun.
Aralık.
-

1-Bu yazıyı hatırladım Yeni Dünyamdan Selam
2-Yukarıdaki resim: Kazuo Shiraga

UBUD GÜNLÜĞÜ 7 - SÖRFÜN ÖĞRETTİKLERİ

25.11.17


O gün ada için sıradan bir gündü. Pırıl pırıl, saydam bir havaya uyanmıştık. Kendimi iyi hissediyordum. Sörfçüler dalgalarla oynamaya başlamıştı. Yollar kalabalıktı. Sahil doluyordu.
İnsan hayatında hani her gün daha önce yapmadığı bir şeyi yapmalıymış ya , bugün o benim için sörftü.

(Bugünün öncesine dönelim. 

Dağılmıştım. Dağılmak... Yere düşüp kırılan bir bardağın bir anda etrafa dağılan cam parçaları gibi. Ya da yapraklar... Sert bir rüzgarla etrafa dağılan yapraklar. Birbirinden uzaklaşan ve kopan.
Sanki kuvvetli bir rüzgar esmiş beni de dağıtmıştı, ya da düşmüş ve kırılmıştım.

EKİM VE KASIM MEKTUBU

21.11.17


Ekim.
Artık sonbaharın melankolik havası pencereyi açar açmaz içeri doluyor. Beni bu hava, bu soğuk, yağmurlu, sabahları puslu hava sakinleştiriyor. Dışarı çıkmadığım zaman birşeyleri kaçırmış hissini veren güneşli havaların aksine, soğuk havalar seçimlerimi haklı çıkarıyor.

EN ÇOK OKUNANLAR

RASTGELE YAZILAR

 

yıldız bilimcisiyim ben © All rights reserved · Theme by Blog Milk · Blogger