SEVGİLİ OKUYUCU

17.6.15


Blog yeni bir görünüme kavuştu ve ben bu görüntüsünü çok sevdim. Sanki bakan, sadece yazıyla veya koyduğum fotoğrafla başbaşa kalabiliyor gibi hissettim tekrar dönüp baktığımda ve tüm amacım da buydu.
Bu blogu 2009'dan beri yazıyorum. Bu yeni haliyle beraber dönüp geçmişine baktığımda tam 745 yazı yazıp bunun 641ini yayınlamışım.
Geçmişteki yazılara doğru gittikçe kendimi tuhaf hissettim. Okuyunca hatırladığım ama okumadığımda yitirdiğimi farkettiğim bir sürü anı, olay, fotoğraf, hikaye, notlar...

Karşıma çıktığında gülümsetenler:

Sevmediğim kelimeler listesi link yapmışım.
Sonra aklımda tutmaya çalıştığım numaralar link listem.
En sevdiğim yazılardan biri: link
En etkilendiğim yolculuk:  link
En saçma yolculuğum link
Tavşanlarım: link
Sevgiliyi anlattığım ve sevdiğim bir yazı link

Tüm düşüncelerimi, hislerimi hiç bir kaygı duymadan, -okunma kaygısı, takipçi kaygısı, reklam kaygısı, insanları kırma kaygısı vs.-  yazdığım/paylaştığım dünyamdan tekrar selam.  Yazmak çok keyifli.

Ve sevgili okuyucu sevdiğin/ etkilendiğin yazıları paylaşırsan çok mutlu olurum.

sevgiler,

yasemin




AN

16.6.15


Güzel bir gündü. Hava kapalıydı. Bakışlarımı esir alan topraktaki güzelliklerden kurtarabildiğimde kendimi, yukarı baktım, gökyüzüne. Bulutlar bazen oldukça cömert davranır; tüm ağaçlar ve yukarıda gezinen canlılar için harika bir fon oluşturur.
Ve ben gördüklerim karşısında büyülendiğimde elim polaroid makinama gider.
Vizörden baktığım dünyayı dondurmak isterim.
Derken bir polaroid çıkar, ağır ağır -onu rüzgara kaptırmamayı çok sonraları öğrendim-. Ve yavaşça görüntüler belirmeye başlar. Yavaşça. Bir sürü hayallere sürükleyerek.
Ve bazen bu beklemenin sonunda yüzünde hafif bir tebessüm oluşur. Bir an. Bir andır bu. Ben daha bu anı tanımlayabilen bir saate, bir resme, bir kitaba rastlamadım. Ama yaşamın bundan ibaret olduğunu düşünüyorum.
Hikaye burada bitmiyor. Sonra bu polaroidi biri görür, eline alır, rast gelir, bulur/ bir duvarda, rafta, internet sayfasında, kitap arasında.  Gördüğü an kendi anını yaratır. Bunu, benzer bir tebessüm oluşmasından anlayabiliriz.
Ve işte şimdi bitiriyorum: ben yaşamın bundan ibaret olduğunu düşünüyorum. 

1 DAVETİYE

13.6.15


Bu fotoğrafta gördüğünüz kaşe, ibrahim'le hazırladığımız davetiye. Yeni mekanının açılışı için. Açılış ile ilgili tüm bilgiler kaşede yazıyor. Ve beyaza boyadığımız kaşenin, ve kutunun üzerinde hiç bir şey yazmıyor. Yani gerçekten basmanız gerekiyor ne olduğunu anlamak için. Uzun süredir yaptığım en sevdiğim tasarımlardan biri oldu.



 

yıldız bilimcisiyim ben © All rights reserved · Theme by Blog Milk · Blogger